Fotografie

Foto’s maken deed m’n vader. Dat deed hij tijdens de lange wandelingen op zondag met zijn negen kinderen.

Wij rende en speelde en hij maakte foto’s. Praten kwam er niet van. Ik was een kind dat keek in de rondte.

Ik zag dingen die de anderen niet zagen en toen ik zo’n jaar of 12, 13 was ging ik met een gevonden simpele kodak instamatic op stap. Alleen. Door de heide, door de sneeuw en op plekken die ik ging ontdekken. Zo is het begonnen.

Veel later kocht ik een goed toestel en nog een en was ik het liefst alleen als ik foto’s ging maken.

Dan kon ik wachten op het juiste moment en net zo lang foto’s maken als ik dat wilde  zonder me schuldig te voelen.

Nog later gebruikte ik het fototoestel als ondersteuning voor mijn schilderwerk.

Mensen, hun houdingen, hun emoties en hun lijven. Hoe ziet een neus er uit, een mond en een kont. Hoe zijn de rondingen.

Ik maakte een reportage van Portugese muren,  de opbouw en het verloop van paprikakassen, het natuurgeweld en geplooide zaken.

Steeds komen er meer foto’s bij, die ik ook soms bewerk en voeg ze bij de verzameling foto’s met hetzelfde thema.

Mijn zoon maakt ook foto’s. Het lijkt me leuk om met hem op pad te gaan en ons samen in een onderwerp vast te bijten. Ik ga het hem vragen.